سهراب نیستم و پدرم تهمتن نبود.اما زخمی در پهلو دارم.زخمی که به دشنه ایی تیز پدر برایم به یادگار گذاشته است.

هزار سال است که از زخم پهلویه من خون می چکد و من نوشدارو ندارم.

پدرم وصیت کرده است که هرگز برای نوشدارو برابر کی کاووسی گردن کج نکنم و گفته است که زخم در پهلو و تیر در گرده خوشتر تا طلب نوشدارو از ناکسان و کسان. زیرا درد است که مرد را می زاید و زخم است که انسان را می افریند.

پدرم گفته است:قدر هر ادمی به عمق زخمهایه اوست.پس زخمهایت را گرامی دار. زخم های کوچک را نوشدارویی اندک بس است.تو اما در پی زخمی بزرگ باش که نوشدارویی شگفت بخواهد. و هیچ نوشدارویی شگفت تر از عشق نیست.و نوشدارو عشق تنها در دستان اوست.

او که نامش خداوند است.

پدرم گفته بود که عشق شریف است و شگفت است و معجزه گر.

اما نگفته بود که عشق چقدر نمکین است و نگفته بود که او نوشدارو دارد.دستهایش این همه از نمک عشق پر است و نگفته بود که او هر که را دوست تر بدارد  بر زخمش از نمک عشق بیشتر می پاشد!!

زخمی بر پهلویم است و خون می چکد و خدا نمک میپاشد.من پیچ میخورم و تاب میخورم و دیگران گمانشان که می رقصم!من این پیچ و تاب را و این رقص خونین را دوست دارم.زیرا به یادم میاورد که سنگ نیستم.چوب نیستم.خشت و خاک نیستم.که انسانم...

پدرم وصیت کرده است و گفته است:"از جانت دست بردار.از زخمت اما نه.زیرا اگر زخمی نباشد دردی نیست و اگر دردی نباشد در پی نوشدارو نخواهی بود و اگر در پی نوشدارو  نباشی عاشق نخواهی شدو عاشق اگر نباشی خدایی نخواهی داشت...

دست بر زخمم میگذارم و گرامی اش میگذارم که این زخم عشق است و عشق میراث پدر

                       میراث پدر علیه السلام!