"یک سال گذشت و چهار فصل"

خدای من یک سال گذشت  هر چه کردم دیدی و هر چه بخشیدی و عفو کردی را ندیدم.

خدای من یک سال گذشت و چهار فصل.

هراسان شدم پناهم دادی.بیمار شدم شفایم دادی. ارا مش و امنیت که رسید طبیب و پناه از یاد بردم.

خدای من یک سال گذشت و چهار فصل و دوازده ماه  پی تقدیری نیکو پرسان گشتم.شب قدر مرا فرا خواندی به سر خوانی پر از عشق و معرفت  تا طلوع فجر گریستم و دستان ملتمسم به اسمان بلند بود قلم رحمتت بر صحیفه بی تقدیرم خواست که بنگارد تقدیر نیکویی را. هیهات.

با افتاب فردایش تقدیری دیگر را جستجو کردم و بار دیگر ارزوی خیسم خشکید و برباد رفت.

خدای من یک سال گذشت و چهار فصل و دوازده ماه و سیصد و شصت و پنج روز.

هر روز به سجاده عبادت به رسم عادت زانو زدم که ذکر تو گویم پیشانی بندگی بر تربت ان نازنین می نهادم و بندگی هزاران معبود دیگر میکردم و لحظه لحظه اش معبود یگانه را از یاد  می بردم خدای من یک سال گذشت و چهار فصل و....

چه می گویم؟؟؟!!!خدای من سال ها گذشت.ده .بیست. سی ....سال گذشت هر چه کردم و دیدی و هرچهبخشیدی و عفو کردی را ندیدم. خدای من چگونه است که همچنان دوستم داری و به محبتت می خوانی ام؟!

چگونه است که رهایم نمیکنی؟

چگونه است که هرگز از تو ناامید نمی گردم؟ این چه رسم خداییست؟

خدای من ادای ملکوتی یا مقلب القلوب و الابصار می اید تو مرا میخوانی که بخوانمت؟

این منم با حسرت سالهایه رفته یا مدبر اللیل و النهار این منم با هزاران امید به سالهایه پیش رو یا محول الحول و الاحوال خدا من بندگی ام را بپذیر  التماس مرا بشنو حول حالنا حول حالنا حول حالنا

خدای من ارزویم چه شد؟الی احسن الحال

خوب من بوی عطر تحویل میاید

           " چه مبارک تقدیری"