گل افتابگردان رو به نور می چرخد و ادمی رو به خدا. ما همه افتابگردانیم.

اگر افتاب گردان به خاک خیره شود وبه  تیرگی . دیگر افتابگردان نیست

افتابگردان کاشف معدن صبح است و با سیاهی نسبت ندارد . این ها را گل افتابگردان به من گفت و من تماشایش می کردم که خورشید کوچکی بود در زمین و هر گلبرگش شعله ای بود و دایره ای داغ در دلش می سوخت.

افتابگردان به من گفت :"وقتی دهقان بذر افتابگردان را می کارد . مطمئن است  که او خورشید را پیدا خواهد کرد . افتاب گردان هیچ وقت چیزی را با خورشید اشتباه نمیگیرد. اما انسان همه چیز را به خدا اشتباه میگیرد.

افتابگردان راهش را بلد است و کارش را میداند . او جز دوست داشتن افتاب و فهمیدن خورشید  کاری ندارد. او همه ی زندگیش را وقف نور میکند در نور بدنیا میاید و در نور می میرد . نور می خورد و نور می زاید.

دلخوشی افتابگردان تنها افتاب است .افتابگردان تنها با افتاب امیخته است و انسان با خدا. بدون افتاب افتابگردان می میرد و بدون خدا انسان"

افتابگردان گفت:" روزی که افتابگردان به افتاب بپیوندد دیگر افتاب گردانی نخواهد ماند و روزی که تو به خدا برسی دیگر "تویی" نمی ماند.  و گفت من فاصله هایم را با نور پر میکنم  تو فاصله هارا چگونه پر میکنی؟؟؟"

افتابگردان این را گفت و خاموش شد.

گفت و گوی من و افتاب گردان ناتمام ماند.

زیرا که او در اغوش افتاب غرق شده بود.

جلو رفتم و بوییدمش . بوی خورشید می داد. تب داشت و عاشق بود. خداحافظی کردم. داشتم می رفتم که نسیمی رد شد و گفت :"نام افتابگردان همه را به یاد افتاب می اندازد . نام انسان ایا کسی را به یاد خدا خواهد انداخت؟؟"

ان وقت بود  که شرمنده از خدا رو به افتاب گریستم

یاعلی