گفت: حتما می ایم

منتظر باش

منتظر پای دیوار

جیب هایم پر از اه و ای کاش

باز هم بی خداحافظی رفت

مثل هربار

کوچه و خلوت و باد

کاسه ی اشکم از دستم افتاد

یک دل پر

زیر باران شرشر

یک نفر رد شد و گفت:

بادها بی خداحافظی می روند

ابرها هم همینطور!

سلام پارمیدای عزیزم

ابجی بزرگه خودم حالت خوبه؟

نمیدونم الان که دارم این نامه رو مینویسم سفر 4-5 ماهت شروع شده یانه؟!

نمیدونم از کی شروع شد فک میکنم دقیقا 9 ماه پیش بود . شهریور ماه 86 مثله همیشه داشتم با بی حوصلگی مجله اتفاق نو رو می خوندم که چشم افتاد به اون صفحش که نوشته بود سایت اتفاق نو درست شد تند تند مجله رو گرفتم اومدم سر کامپیوتر خلاصه که بعد روشن کردن و وصل شدن به نت و اومدن توی سایت و عضو شدم! با نام غریبه!

فک میکنم بعد من تو عضو شدی . چه روزایی بود کم کم از حالت غریبگی در اومدم دیگه شده بودم غریبه ی اشنا . من و تو و فرشته یادت میاد چقدر شلوغ میکردیم .چه روزایی ! چه پستایی ."بدو بدو بیا اینور بازار" یکی من یکی تو" "افشین اومدی معجزه کردی" این تاپیکارو یادت میاد . همه ی بچه هارو تو و فرشته گذاشتین سر و کار و مارو به فکر فرو بردین که این افشین کیه؟چیه؟ چیکارست ؟ تا بالاخره بعد چن وقت گفتین!

یادت میاد چقدر میرفتیم سایت "شاهین" تا شماره ی افشین بده اما نداد!"اخه شاهین جون به عزراییل میده اما خیر نمیرسونه!!!"

علت سفرت  رو نمی دونم حتی علت بی حوصلگی هاتم نمیدونم !فقط میدونم تموم اینا نمی تونه فقط به خاطر رفتن افشین باشه .. گرچه با رفتن افشین خودم نشستم مثله ابر بهار گریه کردم اما ....

مخصوصا بااین عکسش که از وبلاگ خودت دزدیدمش

ابجی تو این چن وقته خیلی بهت عادت کرده بودم. به تو و اون شیرین زبونیات . دلم واسه ی اون دیوونه بازی های خودم و خودت و فرشته تنگ شده. واسه سرکار گذاشتن پسرای مردم . همه ی اینا به کنار دلم واسه خود خودت که پارمیدایی تنگ شده!

ابجی یادت میاد چقدر زور زدی تا من عکس گذاشتن تو سایت اتفاق نورو یاد بگیرم منم خودم بی استعداد اصلا یاد نمی گرفتم . بعد که وبلاگ زدن و یادم دادی و بازم من بی استعداد  عکس گذاشتن تو وبلاگ رو هم یاد نگرفتم!!!

ابجی اخرین پست اولین وبلاگم و یادت میاد  واسه تو و فرشته جشن گرفته بودم . چه جشنی !!!! چه وبلاگی بود اون وبلاگ  یادش بخیر .

ابجی خلاصه که دلم واست تنگ شده و الان دارم هذیون میگم.

چن شب پیش که فرشته گفت میخوای بری سفر نمیدونم چرا یه دفه بغضی که ته گلوم بود و بهونه میخواست واسه ترکیدن ترکید و شروع کردم به گریه کردن .ابجی خیلی بهت وابسته شدم خیلی خیلی.

ای بابا منم که نشستم اینجا یه سره دارم میگم دلم تنگ شده دلم تنگ شده .حالا خلاصه که ابجی جونم زودتر برگرد  و امیدوارم این سفر طولانی بهت خوش بگذره و روحیت عوض بشه و دوباره بشی همون پارمیدای شاد و شیرین زبون.

راستی سوغاتی واسه کوشان و کسرا و متین و معین و ماهان و من و فرشته یادت نرها . حالا من و فرشته هیچ اما چشم این بچه ها به دستای پر سوغاتی خاله ی بزرگوشونه ها!!!

این شعر تقدیم به ابجی گلم

 تو خود معجزه هستی...