سلام به یارهای دبستانی خودم

احوالات خوبه؟

چه خبرا؟

من از سفر علمیم برگشتم البته یه سه هفته ایی میشه اما خب این سفر حال و هوامو عوض نکرد نه تنها عوض نکرد بلکه حالمو بدترم کرد یه دوهفته ایی بود که از لحاظ جسمی مریض بودم و حالا یه هفته ایی میشه که از لحاظ روحی حالم بده!!

نمیدونم شاید این اتفاقایی که داره برام میافته و سه هفته منو تو خودم فروبرده مقتضای سنم باشه! نمیدونم بازم نمیدونم.

انقدر حالم بد شده که دیگه حوصله ی خودمم ندارم حوصله ی خودم ، اتاقم،عروسکام،طراحیام،هیچکدوم!

حتی با مامانمم بد رفتاری میکنم .تا جایی که مامانم متوجه بی حوصلگیم شد و مدام ازم سوال میکنه که تو خونه چه چیزی ازارم داده که اینطور شدم.خلاصه که این سه هفته حسابی لوس هم شدم همه ی توجه ها به منه و منم .....!

بابا چه قدر من حرف زدم قدیمیام بد نگفتنا "کم گوی و گزیدگوی چون در"

it is not the syllables that come from the lips and tongues that bring hearts together.

there is something grater and purer than what the mouth utters.

silence illuminates our souls whispers to our hearts and bring them together. silence separates us from ourselves make us sail the firmament of spirite and brings us closer to heaven.

it makes us feel that bodies are no more than prisons and that this world is only a place of exile.